یادداشت | سیاوش عصمتیریک
خبرنگار و فعال فرهنگی ـ اجتماعی تالش
امسال در روز خبرنگار، در هیچیک از مراسمهایی که توسط دستگاهها و نهادهای مختلف برگزار شد حضور پیدا نکردم چراکه گاهی یک صندلی خالی، صدایی رساتر از هزاران سخن است.
این غیبت، اعتراض به تجلیل از خبرنگاران یا بیاحترامی به جایگاه رسانه نبود، بلکه ادای احترام به رسالتی بود که سالها برای آن قلم زدهام. این سکوت برای خودم نبود سکوتی بود برای تالش، برای هویتی که سالهاست نیازمند دیدهشدن، شنیدهشدن و حمایت است.
طی یک سال گذشته، بارها درباره مسائل فرهنگی و اجتماعی قوم تالش با مسئولان مختلف صحبت کردهام. فعالان فرهنگی و اجتماعی تالش نیز در همین مدت، دغدغهها، هشدارها و پیشنهادهای خود را مطرح کردهاند از نحوه توجه به نمادها و المانهای شهری گرفته تا ضرورت احترام به زبان و فرهنگ بومی در مراسمها، همایشها و برنامههای رسمی…
نمیخواهم در این یادداشت تمام این موارد را ریزبهریز فهرست کنم چراکه بسیاری از کسانی که ما را دنبال میکنند میدانند مطالبه اصلی ما چیست:
احترام به هویت و فرهنگ تالش و پاسداشت هویت ایرانی این قوم.
با این حال، پس از گذشت یک سال، بخش قابلتوجهی از این دغدغهها همچنان بیپاسخ مانده است و اینجاست که سکوت دیگر برای من معنای رضایت ندارد.
بهعنوان خبرنگار تنها رسانه قومی ـ هویتی تالش در عرصه داخلی و بینالمللی، نمیتوانم نسبت به شرایطی که بر فرهنگ، جامعه و آینده این دیار میگذرد بیتفاوت باشم.
تالش، سرزمینی با تاریخی کهن، فرهنگی ریشهدار و زبانی از اصیلترین زبانهای ایرانی است، سرزمینی که بخشی از حافظه تاریخی ایران را در خود جای داده است. اما امروز زبان و فرهنگ تالشی بیش از هر زمان دیگری نیازمند توجه و حمایت است.
اما مظلومیت تالش تنها به حوزه فرهنگ محدود نمیشود. تالش در بسیاری از شاخصهای توسعه شهری، زیرساختی و امکانات عمومی نیز با مشکلات جدی مواجه است. منطقهای با چنین پیشینه تاریخی و ظرفیتهای طبیعی، فرهنگی و انسانی، هنوز با کمبودهایی روبهروست که شایسته مردم این دیار نیست.
سالهاست فعالان فرهنگی، اجتماعی و رسانهای تالش درباره ضرورت پاسداشت زبان و فرهنگ تالشی، تقویت هویت ایرانی ـ اسلامی، استفاده از ظرفیتهای بومی و مقابله با جریانهای واگرا و هویتستیز هشدار دادهاند.
در شرایطی که جریانهایی تلاش میکنند با سوءاستفاده از خلأهای فرهنگی و اجتماعی، میان اقوام ایرانی فاصله ایجاد کنند، بیتوجهی به فرهنگهای ریشهدار ایرانی میتواند فرصت را برای روایتهای نادرست فراهم کند. تقویت هویتهای اصیل ایرانی، نه تهدید، بلکه عاملی برای وحدت و انسجام ملی است.
تالش هرگز در حاشیه تاریخ ایران نبوده است؛ از دوران باستان و پیوندهای تاریخی این سرزمین با ایران کهن، تا نهضت مشروطه، نهضت جنگل، انقلاب اسلامی و حضور در عرصههای مختلف اجتماعی، مردم این دیار همواره بخشی جداییناپذیر از تاریخ ایران بودهاند.
گاهی یک خبرنگار با نبودنش، حضور خود را ثابت میکند حضوری برای دفاع از هویت، تاریخ و حق توسعه مردمی که صدایشان باید شنیده شود.
این سکوت، برای من نیست برای تالش است و من همچنان بر رسالت خود ایستادهام قویتر از گذشته، برای پاسداری و ترویج هویت ایرانی قوم تالش عزیز تلاش خواهم کرد و پیگیر مطالبات هویتی مردم تالش خواهم بود.
